باز هم از چشمه ی لبهای من
تشنه ای سیراب شد، سیراب شد
باز هم در بستر آغوش من
رهرویی در خواب شد، در خواب شد

بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز
خود نمی دانم چه می جویم در او
عاشقی دیوانه می خواهم که زود
بگذرد از جاه و مال و آبرو

او شراب بوسه می خواهد ز من
من چه گویم قلب پر امید را
او به فکر لذت و غافل که من
طالبم آن لذت جاوید را

من صفای عشق می خواهم از او
تا فدا سازم وجود خویش را
او تنی می خواهد از من آتشین
تا بسوزاند در او تشویش را

او به من می گوید ای آغوش گرم
مست نازم کن که من دیوانه ام
من به او می گویم ای نا آشنا
بگذر از من، من تو را بیگانه ام

دل من نازک بود

               دل من عادت داشت

که بماند یک جا

به کجا؟

معلوم است

                    به در خانه تو

دل من عادت داشت

          که بماند آنجا

پشت یک پرده توری

                  که تو هر روز

آن را به کناری بزنی

          دل من ساکن دیوار و دری

که تو هر روز از آن میگذری

دل من ساکن دستان تو بود

       دل من گوشه یک باغچه بود

که تو هر روز به آن می نگری

              راستی

                       دل من را دیدی...؟!!

 وصیتم این است

این قلم خیس گریه را

به کودکی در جنوب جستجو بسپار

تا در دفتر مشق های نا تمامش بنویسد

                                                آن مرد سیب دارد

                                                آن مرد انار دارد

                                                آن مرد سبد ندارد

یا هر پرنده ای را

که از پهنای پنجره کلاسش گذشت

نقاشی کند

              گوش کن

صدای آن پری پریشان نی نواز را می شنوی

                               که هنوز

بعد از گذشت این همه روز

خواب بلند دریا را آشفته می کند

                         نمی خواهم جز او کسی برایم گریه کند

راضی به غلتیدن

قطره یی هم بر گل گونه هایت نیستم

می خواهم در جنگلی از درختان کاج خاکم کنند

                       تا عطر سوزنی کاج ها همیشه با من باشد

مثل نگاه تو

که تا خاموشی واپسین فانوس افروخته ی دنیا

همراهم است

تنها اگر

                به قبای قاصدکی بر نمی خورد

تاری از طلای مویت را

در دست من بگذار

                        می خواهم وقتی به انتهای آسمان رفتم

آن را به موهای بلند خورشید گره بزنم

تا هر کس خورشید را نگاه کند

                                    خطوط پاک چهره ی تو را ببیند

آن وقت همه خواهند دانست

بانوی بهاری من که بوده است

                                    همین را می خواهم

                                                      و دیگر هیچ...

ما تمام ترانه ها را

                        از بر داشتیم

ما صدایت را

فریادت را

              در نجوای باران

                                   از بر داشتیم

ما تمام ترانه ها را از بر داشتیم

ولی تو را ترانه ای

                        درخور نبود

جز خویشتن

                 که پایان تمام واژها بودی...